Cujo Szorza’s

                   

Cujo kwam 5 juni 1997 bij ons wonen. We hebben Cujo opgehaald in Harkema bij de familie Spinder. Onze eerste Kuvasz, spannend vonden wij het. We waren bij het kijken naar jou meteen verliefde op je.

Een ras wat we nog nooit eerder hadden gezien, laat staan ontmoet. We waren door een foto in de krant verliefd geworden op het ras. En dan komt er een wit bolletje in ons huis. Poeh, wat was ik verliefd geworden je. De eerste maandag dat ik naar mijn werk fietste, nou dat wil ik nooit meer voelen. Fietste ik in mijn pauze snel naar je toe, even uitlaten en spelen en dan weer naar mijn werk toe. broodje peuzelde ik onderweg wel op.

Je was nergens bang voor, ook in het park niet vlakbij ons huis. Je liep er rond alsof je er altijd al had gelopen. Je was met bijna iedere hond daar vriendjes. Een hond, die uit het asiel kwam hield niet van witte honden, tja, jij was wit, daar konden wij niets aan veranderen.

Je groeide goed op, het werd steeds leuker met jou. Met ons drieën wandelen, we hadden dan veel plezier met jou. 1 jaar later komt Sandra thuis met haar Newfoundlander puppy Argos, en vanaf dat moment waren jullie vrienden voor het leven. Niemand moest lelijk doen naar Argos. Want dan stond jij op, met een blik die vele honden rechtsomkeert deden doen. Ook toen Leonberger Djenghis in Arno's leven kwam, sommige mensen zeiden dat gaat nooit goed, maar ze hadden het hartstikke mis. Ook voor Djenghis stond je klaar. Elke zondag gingen we gezamenlijk wandelen met elkaar, en dan trokken we veel aandacht van iedereen. Op een zondag regende het vreselijk, we hadden eigenlijk geen zin om te wandelen en de regen. Maar jullie drieën keken onze koffiekoppen leeg, en gingen naast elkaar zitten en keken jullie ons strak aan. Oké, jullie winnen, regenpakken aan, en daar gingen wij, naar het streekbos. Het regende nog steeds hard, het Streekbos leek uitgestorven, we voelden ons koning samen met jullie in het bos. We kwamen bij Theo in het cafetaria, Theo blij dat hij mensen zag . Wij kregen chocolademelk met een kruidenbitter en voor ons en onze 4 potige maakte Theo tosti's. Wat wij super vonden, en Theo was blij dat hij een praatje kon maken.

Cujo, jij was met iedereen vrienden die door ons werd binnen gelaten. Alleen als het echt niet goed voelde bij sommige personen, nou dan kon degene beter meteen opstappen! Mijn zusje Ina was je grootste fan, je was altijd blij als ze bij ons thuis was. Als we haar naam noemde dan keek je uit het raam of ze er al aan kwam gelopen. Ondanks haar verstandelijke handicap, accepteerde jij haar volkomen. Ze kon om je nek hangen, en je zo stevig omarmen dat er wel een heel gek geluid uit je keel kwam. Maar je accepteerde echt alles van Ina, ook al haar commando's volgde je op!! Naar het park met Ina was een feestje voor je, geduldig liep je aan de lijn, vast gehouden door Ina.

In het park had je meerdere vrienden waar ook grote Gerrit er een van was, Die kwam elke middag om 17,00 uur het park ingelopen met zjn beide Cavaliers. Jij ging, waar we ook liepen in het park terug naar de ingang, we konden roepen wat we wilde, jij ging gewoon naar Gerrit, Even de teefjes controleren, jij kreeg een knuffel van Gerrit, vragen hoe zijn dag was, en vertelde Gerrit aan jou hoe zijn dag was geweest, en jij vertelde hoeveel keer je iemand had weg geblaft die voor onze tuin had staan kletsen. Dan kwam je weer blij  naar ons toe. Als we een keer eerder in het park wandelden met Cujo, liep je niet naar de ingang terug, kon je klok kijken Cujo?

Kaas was jou lievelingshapje  als we met jou naar een dogshow gingen liep je mooi in de ring, met in je kop dat stukje kaas straks. Je deed het goed in de ring, altijd was je vrolijk als we met jou in de ring liepen.

Ook pannenkoeken waren favoriet bij jou, vooral met spek en kaas. Elke verjaardag van jou aten we de pannenkoeken.

In 2000 komt Fajka bij ons wonen. Je vond Fajka in het begin niet zo leu. Een teefje, hoe konden wij het verzinnen. Maar Fajka trok zich  niets van jou aan, en binnen 1 week lag ze met jou samen op een bed. En vanaf dat moment vond je haar geweldig. Djenghis en Argos waren ook snel vriendjes met Fajka.

Dan de verhuizing naar Balen, plots werden jullie grootgrondbezitters. Jullie waakte goed voor ons. Ook was er een puppy Kiralyi bij ons gekomen. Ook zij was welkom in de roedel.  Ook Sandra, Argos en Hera waren met ons mee verhuisd. Zo samen met jullie 5 waren jullie een geweldig stel. De overbuurman had geen angst voor jullie, als hij met zijn hondje langs de poort liep, kwam hij altijd even naar jullie toe en stak zijn hand tussen de spijlen van de poort. Konden jullie even snuffelen. Vic zei altijd, ik hou van jullie, en dat voelde jullie natuurlijk.

Het 1e nestje van Fajka en jou in mei 2004, wat waren we trots op jullie beiden. 6 geweldige puppy's zijn er geboren, 3 reutjes en 3 teefjes. Je moest er niet veel van hebben in het begin. Later toen Densy en Django iets ouder waren vond je het wel leuk. Spelen met ze was favoriet, bij jullie allemaal. Django verhuisde in september met Mercedés naar Spanje. De andere puppy´s hadden een fijn woonplekje in Holland. Die zagen we regelmatig terug bij ons. Densy had dezelfde streken als jij, wat is dat trouwens geweldig als je zelf de reu voor het nestje hebt. Je kan goed vergelijken van welk karakter ze het meeste heeft.

In december 2007 komt Gabor bij ons wonen, zoon van Drusya, die een dochter van Cujo en Fajka is. 2 Reuen, hoe zal dat gaan? We hebben ons dat wel eens afgevraagd hoe jij zou reageren! Maar je vond het prima. je speelde graag met Gabor, en met de puppy´s van ons G-nest, geboren 17 november 2007. Daar waren Gabana en Gytos die langer bij ons bleven wonen voor ze naar Zweden verhuisden. En Gila die bij ons bleef wonen was je ook meteen een vriend voor. Het was een grote harmonische gezellige bende met jullie!  De aanvaring om het zelfde hoefje met zijn allen tja, dat was vaak zo komisch. Overal lagen hoefjes op de vloer, maar juist dat ene hoefje bij de deur, tja dat wilden jullie allemaal wel hebben.

Langzamerhand kwam de artrose bij jou om een hoekje kijken. Het opstaan ging moeizaam, maar je levenslust was nog steeds geweldig. Je liet je niet op je kop zitten, en renden nog steeds graag naar de poort als de postbode er was. Soms had ze iets lekkers voor jullie. ook zij kon gewoon met haar handen tussen de spijlen door een brokje aan je geven. Maar we hadden inmiddels wel door dat je steeds minder op stond, dat je veel pijn had, en de pijnstilling niet meer hielp. Uiteindelijk ben je 11 jaar oud geworden en op 16 mei 2008 overleden.

     

 

 

 

iii